Höggmyndir Páls

Höggmyndir Páls á Húsafelli eru auðþekkar þeim sem kunnugir eru verkum hans, hvar sem þær eru niður komnar. Þær eiga sér einkenni og bera handverki hans glöggt vitni. Hann nálgast viðfangsefni sitt á þann einlæga hátt sem einkennir sönn náttúrubörn. Þannig er frumkrafturinn stöðugur undirtónn í verkum hans. Einhverju sinni var honum líkt við meistara Kjarval og sagt að þeir tveir ættu það sameiginlegt að halda sambandi við náttúruna þrátt fyrir langskólanám og kynni af heimsmenningunni með öllu því sem glepur og seyðir. Þannig er Páll og meitill hans ekki einráðir um hvað úr grjótinu vinnst og hvernig lögun höggmyndanna verður, heldur ræður form steinanna ekki síður því hvernig endanleg mynd lítur út.

Tríó; höggmynd 1994, Gunnar Kvaran, Áshildur Haraldsdóttir og Sigrún Eðvaldsdóttir.

Litbrigði Bæjargilsins

Páll leitar ekki langt yfir skammt í leit að hráefni til höggmyndagerðar, því á Húsafelli finnur hann megnið af því grjóti sem hann notar. Það finnur hann einkum innarlega í Bæjargilinu suður og ofan við Húsafellsbæinn. Grjótið er einkum sérstakt vegna fjölbreytilegrar lögunar, litar og litbrigða; frá rauðu í blátt. Grjót þetta er einstætt og finnst hvergi annarsstaðar en í Bæjargilinu og er gott hráefni til listsköpunar. Eftir að steinn hefur verið valinn til meðferðar í höndum Páls þarf listamaðurinn oft á tíðum að leggja hart að sér til að koma gripnum niður Bæjargilið og heim að bæ, en slík ferð krefst mikilla aflrauna. Páll finnur grjótið á göngu um gilið, heggur það jafnvel til á staðnum eða kemur því strax heim að bæ, þar sem hann heggur það til og fínvinnur verkin.

Að lesa úr náttúrunni allar hennar kynjamyndir

Páll reynir að glæða höggmyndir sínar sérstæðu lífi með því að fara bil beggja; höggva í það en leyfa því um leið að halda miklu af sínu upprunalega útliti og lögun. Þannig verða sum verkin stórskorin og jafnvel tröllsleg, því eiginlega vaxa yrkisefnin útúr steininum, án þess að losna nokkurn tíma við sínar náttúrulegu viðjar eða; nátttröllin í þjóðsögunum á því augnabliki sem þau eru að breytast í stein. Þá getur orðið eftir sýnilegur fótur, hönd, andlit, hrútshaus eða jafnvel sjálf listagyðjan. Þannig er íslensk náttúra ekki öll sú sem hún sýnist vera í fljótu bragði. Þá reynir á tengsl listamannsins við náttúruna og umhverfið til að virkja þá myndfræði sem í berginu býr.

Á Kaldadal